terça-feira, 31 de março de 2020

A situación laboral dos músicos na pandemia - 2020

Pablo Morán - A situación laboral dos músicos na pandemia. Problemática, causas e posibeis solucións - Facebook persoal - 31/03/2020.

https://www.facebook.com/pablomoranfr/posts/2660703727374909 

31 de Marzo de 2020 
Compartido con Público
Público
A situación laboral dos artistas, e dos músicos en particular, é unha asignatura pendente desde que calquera de nós podemos recordar, é decir, desde sempre. A repentina e grave crise do coronavirus obriga a prantexar mil cuestións cando non hai posibilidade de traballo artístico nin actividade económica artística nin nada. Non hai ingresos, e hai que pensar cómo pedir axudas. Pero para a maioría dos músicos a dificultade é moito maior que para outros sectores. A administración precisa datos, e non os ten, ou non na medida necesaria. A música moveuse en gran medida na economía submerxida en todos os ámbitos e estilos, desde as festas e verbenas populares ata os concertos de música clásica, jazz, pop, rock, etc. É certo que nos últimos anos a cousa foi cambiando, pero en xeral sen moito apoio do sector nos diferentes ámbitos. Hoxe realicei un extenso comentario nun foro de músicos de jazz de ámbito estatal, e vouno copiar tamén aquí, nos comentarios, por se resulta de interese. Empezo polo famoso RD 1435/85, que regula a relación laboral especial dos artistas en espectáculos públicos: https://www.boe.es/eli/es/rd/1985/08/01/1435/con
1-Con permiso de Francis Posé, y como conozco a algunos de los que estáis por aquí, como Baldo Martínez, con quien hace poco he hablado de estos temas, o Naíma Acuña, a cuyos padres conozco desde hace mucho, o a Luis Castellanos, con quien he coincidido trabajando, y otros músicos que veo por aquí y que sé quienes son y admiro, aunque no conozco personalmente, me gustaría aportar mi punto de vista. Procuraré ser breve, aunque me va a ser difícil. Después de más de 40 años de discusión sobre estos temas entre músicos, en asociaciones y en sindicatos, creo que la base o una gran parte del problema radica en las diferentes lecturas que se han realizado del famoso RD 1435/85 sobre la relación laboral especial de los artistas en espectáculos públicos, que ahora se pretende modificar, esperando que para bien del músico. En 1985 aún existía el Régimen Especial de Artistas de la Seguridad Social (1975), que desaparició en 1986 integrándose en el Régimen General - Colectivo de Artistas. Y aún estaban vigentes las Ordenanzas laborales de Profesionales de la Música (1977) y de Teatro, Circo, Variedades y Folklore (1972). En ese año 1985 también se creo el IVA, que grava la venta de bienes y la prestación de servicios. En esa época se había planteado también la posibilidad de que todos los artistas pasaran a ser trabajadores autónomos. También se planteaba el debate de si el IVA afectaría a los músicos, a todos, a algunos, y de qué manera. Algunas asociaciones de artistas, sobre todo actores y músicos de las pocas orquestas clásicas que había en la época, junto al movimiento sindical, presionaron lo suficiente ante la administración y el ministerio de trabajo se decantó por la opción laboral, la consideración de los artistas como trabajadores por cuenta ajena, naturalmente para los artistas que realmente trabajan de ese modo, a las órdenes de un empresario que dirige, ordena, manda y paga. No para todos los artistas.

2-El decreto de 1985 es simplemente un esbozo, remite a la legislación laboral vigente, es decir el Estatuto de los Trabajadores y las Ordenanzas laborales de la época, y en él se indica claramente que debe ser desarrollado mediante convenio colectivo o contrato individual. Los grupos o compañías profesionales de teatro se organizaron en empresas, que empezaron a contratar a los artistas como trabajadores por cuenta ajena. Las pocas orquestas sinfónicas que había en la época, y todas las que se fueron creando después, basándose en el RD 1435/85 contrataron a sus músicos y negociaron convenios colectivos entre empresas y músicos como trabajadores por cuenta ajena. En otros casos este tipo de contrato laboral fue aplicado en situaciones de clara prestación de servicios, que es el caso de artistas, grupos de música, orquestas, que tienen una personalidad propia, tocan el repertorio decidido por ellos y no se someten a ninguna dirección, salvo cuestiones de horarios y cuestiones de tipo mercantil. La tradición de tocar en salas, discotecas, entidades que respondían claramente al concepto de empresa, condujo a estas entidades, y a los ayuntamientos o comisiones de festejos, a contratar laboralmente a cada músico y de modo colectivo a cada artista, grupo u orquesta, por actuación, de modo que durante muchos años los músicos estaban siempre en paro, salvo los días de actuación, y sin que se pudiera realizar un convenio colectivo laboral, puesto que cada músico trabajando en una o varias formaciones, y para "empresarios" que no veían más que una vez al año o cada varios años, y que realmente no eran sus empresarios, imposibilitaba cualquier negociación. En otros muchos casos, como todo el mundo sabe, no ha habido nada, ni contrato, ni cotización, ni IVA, etc.
3-Durante demasiados años ni los diferentes ámbitos del sector ni las distintas administraciones apenas realizaron vagos intentos de solucionar o regularizar el trabajo de los músicos, aparte de algún estudio académico de difusión universitaria. Y por esa razón, la administración, aunque quiera, no puede atender adecuadamente las graves necesidades que tiene el sector hoy con la crisis del coronavirus. Además, desde hace años las entidades públicas, ayuntamientos, y organismos autónomos públicos, tienen unas estrictas normas en cuanto a la contratación laboral de trabajadores, y se ha limitado el concepto de contratación laboral para los artistas que forman parte de la propia entidad, es decir, para los músicos de una orquesta sinfónica de una comunidad autónoma, de un ayuntamiento, una banda de música municipal, una compañía pública de teatro o de danza, etc., pero realizando ya contratos laborales normales a tiempo completo y teniendo en cuenta los ensayos, las grabaciones, etc., tal como indica el RD 1435/85, es decir no exclusivamente por actuación. Del mismo modo parece que siguen operando algunas salas de fiesta en grandes ciudades, que tienen músicos fijos, y que han negociado un Convenio colectivo estatal del personal de salas de fiesta, baile y discotecas, que además "obliga" a seguirse en todo el estado en cualquier tipo de contrato laboral de artistas y en cualquier ámbito que no esté cubierto por otro convenio colectivo. Desde 2017 en Galicia existe el I Convenio colectivo de orquestras de verbena, y de ese modo los artistas y técnicos son contratados laboralmente por las orquestas para integrarlos en sus empresas, y después "vender" el producto artístico mediante un contrato mercantil de servicios por actuación, gravado con IVA.

4-En festivales, salas de conciertos y bares que programan actuaciones artísticas, se ha extendido desde hace años la contratación mercantil de artistas para eventos. Hay festivales que han sido denunciados por ofrecer propuestas denigrantes o claramente ilegales a artistas emergentes o no demasiado conocidos para el gran público, o que durante años han pagado en negro, a pesar de haber recibido subvenciones públicas. En las salas cada vez se extiende más un concepto de programación que se desentiende de la asunción del riesgo de pagar un cachet, obligando al artista a ir a taquilla, o alquilando la sala o los equipos de sonido a los artistas, que se ven obligados a operar como promotores. En cualquier caso, exigiendo la emisión de factura, lo que obliga a los artistas a ser autónomos o a trabajar contratados por una productora, agencia de management, o a través de las cooperativas de músicos, que son las únicas alternativas que hay actualmente para ir cubiertos por la seguridad social y no trabajar en negro... Esto no es nuevo. Todos podemos tener experiencias. Yo mismo, después de haber tenido que ingresar en el hospital por urgencias un día que iba a actuar en un bar, hace años, además de no haber podido realizar la actuación, y después de haber estado ingresado durante quince días en el hospital, y de baja médica durante un mes, solicité la prestación económica por incapacidad laboral transitoria, es decir, solicité cobrar la baja, después de haber estado trabajando como músico durante más de 30 años, pero me la denegaron porque el día que ingresé nadie me había cotizado a la seguridad social, y no tenía derecho a prestación.

5-Ya hace tiempo que algunos admirados músicos como Max Sunyer Carles Benavent lamentaban públicamente la situación a la que se había llegado, y que les impedía poder llegar a percibir una jubilación en condiciones. Ellos sufren esta circunstancia, a pesar de ser enormes artistas y haber realizado una importante obra que siempre podemos disfrutar. Muchos otros músicos, que no han podido llegar tan alto en términos artísticos, están en sus mismas circunstancias, o peores, en cuanto a las dificultades para acceder a prestaciones de desempleo, de incapacidad transitoria o de jubilación. Disculpad la extensión, pero veo por aquí algún comentario en el sentido de insistir en la idea de la consideración sistemática del músico como trabajador por cuenta ajena, en cualquier circunstancia, y reivindicando a los ayuntamientos y las entidades públicas como contratadores laborales de actuaciones artísticas puntuales. Eso ya se realizó en los últimos años de la dictadura, finales de los 70s y en los 80s y 90s, y en muchos casos demostró y puso de relieve que no se puso sobre la mesa el debate sobre el tipo de estructura legal que constituye un grupo de música. Ahora hay ya muchos artistas que tienen su empresa, o que operan fiscalmente como "profesionales artistas" y lógicamente se han tenido que dar de alta como autónomos.

6-Creo que no es buena idea pensar que todos los músicos realizan un trabajo por cuenta ajena. Independientemente del estilo musical, la ley es la misma para todos. Trabajan por cuenta ajena los músicos de una orquesta sinfónica o de un grupo u orquesta de baile o de verbena, que están a las órdenes de quienes dirigen y organizan el trabajo, los ensayos, las actuaciones. Del mismo modo trabajan por cuenta ajena los músicos que acompañan a cantantes y artistas en las giras, en los ensayos y en las grabaciones, o cualquier músico que se contrata eventualmente para sustituir a otro y que debe realizar la función que se le encomienda, dentro de un determinado espectáculo. Pero un artista o grupo que tiene su propio repertorio, que tiene su nombre o marca comercial, que decide sobre la estructura de su grupo, sobre la selección del personal artístico o técnico del propio grupo, incluso sobre cuestiones de imagen, que decide en qué tipo de lugares quiere tocar, que decide el cachet o el coste de su propio espectáculo, etc., no parece que pueda estar trabajando por cuenta ajena, sino por cuenta propia.

7-Podría suceder que todos los miembros de ese grupo u orquesta fuesen socios, propietarios de los equipos y medios de producción, y en ese caso se trataría de una empresa cooperativa, de tipo autogestionado, pero una empresa. Y además trabajando por cuenta propia, como autónomo o teniendo su propia empresa es la única forma de poder defender la propia personalidad artística, que por cuenta ajena podría verse desdibujada, diluida o simplemente ninguneada. Coincido completamente con la queja que se hace en este y otros foros del coste excesivo de las cuotas de autónomos, que muchos reclamamos que sean acordes con los ingresos percibidos, y que tal como está son inaccesibles para muchos artistas y conducen a todo tipo de irregularidades y a mantener la economía sumergida.

8-Finalmente, y del mismo modo que sucede con la llamada música clásica, que tiene en España ya no un importante apoyo sino directamente una financiación exclusivamente pública, con algunos apoyos privados, urge y se hace imprescindible reclamar de las distintas administraciones la atención, el apoyo y la financiación de otros estilos musicales, el apoyo y la financiación de la creatividad en sus diferentes manifestaciones artísticas, como única vía para poder disponer de una industria musical, de una industria cultural en condiciones.

9-Resumiendo, del mismo modo que los médicos pueden ser trabajadores por cuenta ajena o por cuenta propia, o las dos cosas a la vez, dependiendo de cómo desarrollen su actividad o su trabajo, en el caso de los músicos es exactamente igual. Por esa razón no creo que un sindicato laboral vaya a solucionar el problema de todos los músicos. Tal como alguien comenta en algún lugar, Marta Sánchez, Joaquín Sabina, Vetusta Morla o Jorge Pardo, cuando hacen su música, son productos artísticos, no solamente músicos o grupos de músicos. Tengo mi experiencia y siempre defiendo y defenderé la labor sindical. Pero creo haber expuesto mis razones, ya que no todos los músicos trabajan de la misma forma. Por la misma razón, tampoco creo que vaya a solucionar todo la industria musical o estas plataformas que se están creando desde la óptica empresarial de salas de conciertos, promotoras, mánagers,etc. Creo que es una muy buena idea que se reúnan y se pongan de acuerdo en plantear soluciones.

10-Pero, teniendo en cuenta que las cuestiones laborales, de seguridad social y fiscales dependen de organismos y decisiones del estado, echo de menos una gran plataforma estatal de asociaciones de músicos, por comunidades autónomas, por estilos, por afinidades laborales, etc., en la que debería tener peso una asociación de artistas en cuanto productores de su propia actividad artística, aparte de las asociaciones artísticas de marcado carácter sindical o los sindicatos de clase convencionales, que lógicamente también deben estar representados. Esa asociación de artistas, de músicos en este caso, y que podría ser transversal o colegial, debería buscar ser la voz, el interlocutor eficaz ante las distintas administraciones, sin tener que depender de las decisiones que otro tipo de empresas, totalmente respetables y necesarias, defienden según sus propios intereses, que quizás no coincidan siempre con las necesidades e intereses de todos los músicos.

11-Con el mejor de los deseos para todos los músicos, antes, durante y después de la crisis del coronavirus, que vamos a superar entre todos, y con la mayor admiración y respeto hacia los músicos creativos de cualquier estilo, que necesitan el apoyo institucional que nunca han tenido. Saúdos e boa música.

sexta-feira, 15 de agosto de 2014

Sobre Benedicto e a asamblea constituinte do Sindicato Galego da Música en 1979

Pablo Morán - Sobre a asamblea constituinte do Sindicato Galego da Música en 1979, en Benedicto - O sindicalismo e o SGM, artigo en Polo mar da liberdade. Homenaxe a Benedicto, Fundación 10 de marzo, 2014


BENEDICTO - O sindicalismo e o S.G.M.

Pablo Morán – Músico Pontevedra, marzo 2014

> -----Mensaxe orixinal-----
> De: Pablo MORAN [mailto:
pablomoran@wanadoo.es]
> Enviado o: domingo, 04 de xullo de 2004 6:33
> Para:
webmaster-sn@galicia.ccoo.es
> Asunto: 25 cabodano do SGM-Sindicato Galego da Música

> Esta mensaxe é para recordar que tal día como hoxe, o 4 de xullo de
> 1979,hai xa 25 anos, tivo lugar, no Fogar San Francisco de Santiago, a
> Asamblea Constituinte do Sindicato Galego da Música.
> Anos despois este sindicato pasou a denominarse Sindicato Galego do
> Espectáculo e a integrarse en CCOO. Nese acto de integración estivo
> presente o fundador e primeiro secretario xeral da confederación, Marcelino Camacho. > Daquela había moito que facer posto que o antigo réxime xa caera, e se
> trataba de artellar novas formas de organizar o asociacionismo
> profesional e sindical.
> Hoxe, 25 anos despóis, e a pesar do moito que se fixo desde este
> sindicato en canto á difusión de información e apoio ao sector do espectáculo e a
> cultura, ainda non hai estadísticas fiables do noso sector, a maioría
> dos músicos seguimos figurando como demandantes de emprego, porque non hai
> empresas productoras como tais, o nivel de cotizacións á seguridade
> social é mínimo, e a economía submerxida segue a ser o ámbito habitual de
> traballo. En Galicia e en España.
> Volvendo ao 4 de xullo de 1979, algúns estivemos alí convidados por
> outros, que foron quen organizaban todo.
> Había xente de orquestras de baile, de grupos de rock, había músicos
> folk que logo levaron o nome e a música tradicional de Galicia por todo o
> mundo adiante, e que fixeron uso como ninguén dos servizos de promoción que o
> SGM propuxo aos seus afiliados, etc.
> Había tamén xente de fora de Galicia, doutros sindicatos, que viñan
> facer testemuña do seu apoio e a aportar a sua experiencia.
> Entre todos aqueles, quero facer mención especial de Gelo García Seoane,
> batería dunha coñecida orquestra e posteriormente famoso alcalde de
> Oleiros, con quen tiven a honra de compartir debates na Comisión Executiva do
> SGM.
> E quero deixar para o final a un dos que eu considero artífices da
> creación deste Sindicato Galego da Música, profesional do ensino e sindicalista
> de CCOO desde sempre, pero coñecido nos ámbitos da canción e da música en
> xeral xa desde a época do Movemento Popular da Canción Galega, e de Voces
> Ceibes.

> Un recordo especial para Benedicto García.

----------

> De: "Benedicto" <benegv@telefonica.net>
> Data: Mér, 7 Xul 2004 18:39:45 +0200
> Para: <
pablomoran@wanadoo.es>
> Asunto: Re: 25 cabodano do SGM-Sindicato Galego da Música

> Moito me alegra ver que alguén, e alguén coma ti, claro, ten presente este > cabodano, o 25 nada menos, e que teña tan bós recordos. Claro que un pouco > inxustificado, polo menos polas "flores" que me dedicas e que entenderás que > de verdade non merezo. Simplemente, como agora se dí: "estaba no momento

> axeitado, no lugar axeitado e coa xente axeitada". Isto último é o máis
> importante de todo, pois é o saber que non vas diante de ninguén, senón á
> par de moitos que nos dá, segue a dar, azos para camiñar. Así foi e así será
> sempre. E senón mira no que foron esas inmensas mobilizacións planetarias
> contra a guerra ou as nosas máis caseiras pero non menos importantes contra
> a non-xestión do accidente do PRESTIGE.
> Ese é o combustible, o alimento, dos que nos negamos a renunciar á UTOPÍA,
> así, con maiúsculas. Así podemos perseguila cada día. ___________________________________________________________________________________________

Así escribía eu unha mensaxe a algúns colegas no 2004 para recordar a fundación do SGM no ano que o sindicato cumpría 25. E así me respondía Benedicto, con esa sencillez, determinación, espíritu positivo e claridade de ideas que sempre amosa.

A primavera de 1977 supuxo un marco de referencia moi necesitado, moi soñado e moi traballado en todo o estado español. Despois de case cuarenta anos de ditadura, a legalización dos partidos e dos sindicatos permitiu a quen xa levaba anos artellando e loitando pola liberdade poder continuar coa sua actividade dun xeito máis real, abandonar a clandestinidade e poñerlle nome ás actividades políticas e sociais.

Neses tempos o PCG era en Galicia, en gran medida, o movemento da esquerda, a referencia da loita antifranquista nas fábricas, nos grandes asteleiros, na universidade, no mundo da cultura, referencia na que tamén convivía o movemento nacionalista galego e se sabía da loita da UPG. Cando se facía mención do partido, xa se sabía de qué se estaba a falar.

Benedicto García Villar, Benedicto, que estudara en Compostela e en Madrid mentres era membro de Voces Ceibes e empregaba a canción como unha ferramenta máis da loita antifranquista, levaba unha década de militancia, tanto no partido como no mundo sindical, nas CCOO, cando en abril de 1977 se legaliza o PCG, se sentan as bases para o desmantelamento do sindicato vertical franquista e se abre un novo camiño para a defensa en liberdade dos dereitos sociais e laborais dos cidadáns. Despois de Voces Ceibes participou no Movemento Popular da Canción Galega, e nestes tempos facía recitais frecuentes con Bibiano, tamén membro do Movemento e das Voces , ou en solitario acompañado polo baixista Luis Otero.

Na campaña electoral das primeiras eleccións democráticas coincidimos con Benedicto nunha festa- mitin do PCG celebrada en Cabanas-Pontedeume. Había uns meses que debutáramos co noso grupo musical, Agra, cunhas propostas que non casaban con nada do que se facía nese momento nestas terras galegas. Seguramente por iso o noso traballo non pasou desapercibido, e algún tempo despois o mesmo Benedicto citounos no seu piso de Xeneral Pardiñas, en Santiago, para propoñernos colaborar nos seus recitais. Noi puido ser, por diferentes motivos, axendas, compromisos de estudos, etc., pero deses días vén a nosa relación.

A prensa da época recolle as legalizacións e primeiras formas de asociacionismo que tiveron lugar neses tempos, aproveitando a época da transición democrática. http://elpais.com/diario/1978/01/03/cultura/252630006_850215.html

O Sindicato Galego da Música empezou a funcionar nos ámbitos provincial e comarcal para logo constituirse a nivel galego. No 1978 constitúense os sindicatos de Pontevedra e de Ferrol, sindicatos de músicos de zonas tradicionalmente abundantes en formacións musicais de moi diversos tipos, pero desde a óptica profesional maioritariamente no ámbito dos grupos e orquestras que tocan en festas populares, en salas de festas ou en discotecas. Un sector cultural moi marcado polo aspecto laboral, xenerador de traballo para moita xente, e cunha actividade extendida e diseminada por toda a xeografía galega e peninsular. Non é unha coincidencia que sexan precisamente as comarcas do norde e do sul de Galicia as que inician o movemento sindical no ámbito da música, xa que tamén son esas zonas onde o movemento obreiro e asociativo sempre tivo maior peso. O desmantelamento do sindicato vertical franquista, un tipo de sindicalismo obrigatorio no réxime anterior e no que convivían por decreto empresarios e traballadores, facía necesario un novo modelo de sindicalismo libre, desvencellado das estructuras de poder heredadas e tamén das persoas que durante anos estiveron controlando os diferentes sectores laborais.

Tamén con Benedicto coincidimos actuando nunha Gran Festa Musical, oito horas de música viva, celebrada no Pabellón dos Deportes da Coruña no verán de 1978 e organizado polo Sindicato Galego da Música, coa colaboración do Sindicat de Músics de Catalunya. (La Voz de Galicia, martes 29 agosto 1978). Buscábase aglutinar propostas de diferentes tipos para reclamar unha potenciación da música viva e popular, afogada polas invasións discográficas. O problema profesional, a autodefinición dos músicos como traballadores do sector musical, e a defensa dos postos de traballo son temas que preocupan a todos os alí participantes. Houbo música de cantautor, música galega, rock, música lixeira e de baile, jazz e mesmo unha big band integrada por músicos de diferentes grupos e orquestras.

Pero foi o 4 de xullo de 1979 cando tivo lugar formalmente a Asamblea Constituinte do SGM, xa a nivel de Galicia, no Fogar de San Francisco, en Santiago de Compostela. Benedicto, vicepresidente da mesa, foi quen abriu a sesión como responsabel da comisión de organización, explicando as normas de funcionamento da asamblea, a necesidade da realización da propia asamblea e as razóns da composición dos membros da mesa que presidía e moderaba o acto. Entre os membros da mesa había músicos de distintos sectores, das diferentes zonas de Galicia, algúns como delegados dos sindicatos xa organizados, outros músicos galegos convidados e tamén músicos convidados do Sindicato Musical de Madrid e do Sindicato

Musical de Zaragoza. Dase lectura a comunicados de grupos e bandas que non poideran asistir, e infórmase das mensaxes enviadas polo SPME da Coruña e polo Sindicat de Músics de Catalunya, desexándolle unha boa marcha ao SGM.

Na taboa reivindicativa fálase de chegar a acordos coas empresas para asumir as cuotas da seguridade social, para evitar o paro producido polas discotecas. Fálase de establecer unhas tarifas de precios mínimos para os grupos de música profesionais, así como de exixir unhas condicións mínimas en canto aos escenarios de actuación. Fálase da exixencia de creación de escolas de capacitación profesional, de conservatorios e do potenciamento da música tradicional galega, así como da creación de bandas de música municipais nos concellos de certa importancia. Fálase dos axentes artísticos, dos intermediarios, da sua legalidade e das irregularidades coñecidas do sector. Fálase do papel do SGM establecendo unha bolsa de traballo para os músicos. Fálase de solicitar a eliminación do imposto de luxo para o material musical, a eliminación da patente fiscal de artista para os músicos que son traballadores por conta allea. Prantéxase a subscripción dunha póliza colectiva de seguros para os afiliados que contemple o traballo e os accidentes. A asamblea prantexa a anulación do playback en todos os lugares onde sexa necesaria a colaboración de profesionais da música para o acompañamento de artistas (aire libre, salas de festa, discotecas, televisión, radio, etc.)

Benedicto propón darlle un corpo máis formado tanto ás reivindicacións laborais como ás culturais. Para elo prantexa presionar ás autoridades autonómicas, posto que hai consellerías que deberían cumplir cunha función pública, e habería que exixirlles a colaboración cos músicos para levar adiante a solución aos problemas. Benedicto prantexa a exixencia da participación dos músicos no desenvolvemento da recente Constitución -que tiña só uns meses de vida- nas novas leis que atinxan ao sector, para garantir que esas leis van ser democráticas e que van beneficiar aos músicos. Nos aspectos culturais fixo referencia á falta de conservatorios de música e que os poucos que existían na época estaban financiados por sociedades privadas, tendo un funcionamento moi deficiente. Tamén criticou Benedicto o papel da TVE e da Radio, que tenden a propiciar un tipo de “música típica ou de moda”, expoñendo a idea de que os músicos teñen moito máis que facer que reproducir únicamente a música das multinacionais. E para elo habería que exixir que as emisións de radio e televisión tivesen uns prantexamentos distintos.

O traballo sindical ven de lonxe. Anos despois, no 1983, o SGM integrouse na central sindical CCOO, que en certo modo era o máis previsibel, posto que xa na liña sindical de 1979 se decía que “somos coincidentes con algunhas centrais sindicais, con unha máis que con outra”. Esa decisión tomouse nunha reunión da comisión executiva á que asistín, e na que a opinión e a postura de Gelo García Seoane, daquela Secretario Xeral do SGM, foron decisivas.

Durante anos as campañas informativas e de promoción cultural realizadas polo SGM convertiron a este sindicato nun referente no ámbito da xestión cultural, tanto en Galicia como no resto do estado. Aparte de poñer en marcha un servizo de contratación de artistas que axudou a moitos, sempre supuxo unha fonte de información sobre todos os aspectos da contratación e xestión laboral dos artistas, mesmo editando a revista do espectáculo Estaribel, na que tamén ten colaborado Benedicto, tanto con ideas como con textos.

Ata non hai moito recibía periódicamente os boletíns electrónicos de Pola Esquerda, onde Benedicto difundía un mundo de realidades e de posibilidades. Hai anos que non vexo a Benedicto. Tamén ten dereito a descansar de cando en vez. Unha das últimas veces foi nunha das manifestacións en Santiago polo accidente do Prestige, que él citaba na resposta á miña mensaxe. Quédome con esas últimas palabras:

“Ese é o combustible, o alimento, dos que nos negamos a renunciar á UTOPÍA, así, con maiúsculas. Así podemos perseguila cada día.” (Benedicto). 

____________________________



quarta-feira, 2 de setembro de 1992

Informe realizado no SGE/CCOO para a OIT sobre a situación sociolaboral dos artistas intérpretes en España

Pablo Morán - Informe realizado no SGE/CCOO para a OIT sobre a situación dos artistas intérpretes en España, en Condiciones de empleo y de trabajo de los artistas intérpretes, Reunión tripartita, OIT, 1992, p. 84




https://www.ilo.org/public/libdoc/ilo/1992/92B09_45_span.pdf



segunda-feira, 17 de abril de 1989

A música "popular" en Galicia, na revista Estaribel, SGM - CCOO, 1987

Pablo Morán - A música ‘popular’ en Galicia, artigo na revista Estaribel, do Sindicato Galego da Música - Federación do Espectáculo de CCOO - núm 0 - xaneiro 1987 (pp. 6 e 7), e Xornada laboral, letra dunha canción orixinal de P. M. sobre a profesión (p.10)
http://biblioteca.ccoo.cat/intranet-tmpl/prog/en/local_repository/documents/20138_33619.pdf 

http://biblioteca.ccoo.cat/intranet-tmpl/prog/en/local_repository/documents/20138_33619.pdf 




XORNADA LABORAL    letra e música de Pablo Morán


Nunca desperto moi cedo
xa que eu traballo de noite,
e entre o furgón e o meu coche
paso o meu tempo viaxando.

Saio da casa ás catro
despois de tomar café
e volvo feito un farrapo
mirando o día romper.

Canta, negro, que para iso che pagan.
Toca, negro, e amodiño co que falas (bis).

Hoxe é unha discoteca,
maña unha "Sociedad",
o xoves ternos dobrete
e o venres festa local.

Equipos sofisticados,
control por ordenador
e palcos medio amañados
con corrente de motor.

Canta, negro.....

Pasodobles, cumbias, tangos,
os cuarenta principais,
algunha cantiga vella
e o rock de "Ilegales".

O furgón ven cara o palco,
a festa chega ó remate
e outra vez mais que ficamos
sen o seguro social.

Canta, negro, ...

____________________

'Xornada laboral' foi publicada como segunda canción do disco LP de América Sabor genuino, Dial discos, 1989
https://youtu.be/BuT-q9BJrTo?t=180